Azyl czy pułapka?

Azyl czy pułapka?

To pytanie coraz częściej pojawia się nie tylko w mediach, czego miłym przejawem było zaproszenie do współpracy z Antyradiem, ale również w agendzie wielu działań rządowych.

Realizując oczekiwania nie tylko członków Motor Klub Wawer, ale również i wielu naszych sympatyków postanowiliśmy przedstawić obecny stan prawny dotyczący relacji pomiędzy pieszymi uczestnikami ruchu a kierującymi pojazdami. Zdajemy sobie sprawę, że sytuacja, w której na przejściach dla pieszych, które powinny być bezpiecznymi azylami dla tej kategorii uczestników ruchu, dochodzi do śmiertelnych wypadków w ilości nie spotykanej w żadnym z krajów UE. Skłania to nas do poszukiwania skutecznych rozwiązań prowadzących do zmiany fatalnego stanu i nikogo niezadowalającego bezpieczeństwa w tych szczególnych miejscach.

Wiemy, że GDDK w 2019 roku rozpoczęła audyt 682 przejść dla pieszych, który w I etapie wykazał, że ponad 30% skontrolowanych przejść nie spełnia wymagań dotyczących technicznych aspektów ich funkcjonowania.

Audyt obejmował zakres badania:

• prawidłowej lokalizacji i geometrię przejścia

• warunki widoczności na przejściu dla pieszych w dzień i w nocy

• stan i prawidłowość oznakowania pionowego i poziomego

• stan nawierzchni przejścia i przed przejściem

• możliwość dojścia do przejść i stan miejsc oczekiwania pieszego na przejście

• prawidłowość odwodnienia obszaru przejścia

• prawidłowość oświetlenia samego przejścia, jak również miejsc oczekiwania pieszego na przejście przez drogę oraz odcinków dojazdowych do przejścia dla pieszych.

W celu ograniczenia ryzyka wypadku pieszego z pojazdem na przejściu dla pieszych powstał rządowy projekt ustawy zakładający zwiększenie zakresu ochrony pieszego w rejonie przejścia dla pieszych.

W Art. 26. 1. proponuje się następujące zmiany:

Art. 26. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

Projekt: w art. 26 ust.1 otrzymuje brzmienie:

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszego znajdującego się w tym miejscu lub na nie wchodzącego, i ustąpić pierwszeństwa pieszemu wchodzącemu na to przejście albo znajdującemu się na tym przejściu.

Przypomnijmy więc, jak jest teraz i jakie obowiązki i ograniczenia obowiązują zarówno pieszych, jak i kierujących pojazdami ?

Rozdział 2

Ruch pieszych

Art. 13.1. Pieszy, przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, korzystać z przejścia dla pieszych. Pieszy znajdujący się na tym przejściu ma pierwszeństwo przed pojazdem.

2. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone, gdy odległość od przejścia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodzenie jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu.

3. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, o którym mowa w ust. 2, jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni.

4. Jeżeli na drodze znajduje się przejście nadziemne lub podziemne dla pieszych, pieszy jest obowiązany korzystać z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

5. Na obszarze zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują tramwaje po torowisku wyodrębnionym z jezdni, pieszy przechodząc przez jezdnię lub torowisko jest obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych.

6. Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone tylko w miejscu do tego przeznaczonym.

7. Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z przejściem dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko po tym przejściu.

8. Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przejście na każdej jezdni uważa się za przejście odrębne. Przepis ten stosuje się odpowiednio do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest rozdzielony wysepką lub za pomocą innych urządzeń na jezdni.

Art. 14. Zabrania się:

1) wchodzenia na jezdnię:

a) bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pieszych

b) spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi

2) przechodzenia przez jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczności drogi

3) zwalniania kroku, lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia przez jezdnię, lub torowisko

4) przebiegania przez jezdnię

5) chodzenia po torowisku

6) wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub pół zapory są opuszczone, lub opuszczanie ich rozpoczęto

7) przechodzenia przez jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające lub przeszkoda oddzielają drogę dla pieszych albo chodnik od jezdni, bez względu na to, po której stronie jezdni one się znajdują

Oddział 7

Przecinanie się kierunków ruchu

Art. 26. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu

2. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża

3. Kierującemu pojazdem zabrania się

1) wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany

2) omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu

3) jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych

4. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych, jest obowiązany jechać powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu.

5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze względu na brak wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych i pojazdów odbywa się po tej samej powierzchni

6. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy przejeżdżaniu obok oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się przy chodniku. Jeżeli przystanek nie jest wyposażony w wysepkę dla pasażerów, a na przystanek wjeżdża tramwaj lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki czas, aby zapewnić pieszemu swobodne dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy te stosuje się odpowiednio przy ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej

7. W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej specjalnego znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia.

Zastanówmy się wspólnie, dlaczego tak dokładnie opisana w Prawie o Ruchu Drogowym i pozornie prosta relacja pieszy – pojazd, pomimo wysiłku jaki wkładany jest, w uświadamianie niebezpieczeństw na drodze nie przynosi efektów i nadal jesteśmy w ogonie europy w tych smutnych statystykach.

Kontrole drogowe, fotoradary, ciągła poprawa infrastruktury drogowej, szkolenia kierowców, pojazdy nowej generacji pod względem systemów bezpieczeństwa i wspomagania kierowcy, wysiłek medialny i wiele innych działań w celu podniesienia bezpieczeństwa na drogach a efekt można, powiedzieć jest mierny. Ostatnio notujemy wzrost tragicznych wypadków na polskich drogach.

Cena, jaką płacimy za ten stan rzeczy to tysiące mikro tragedii, nowe krzyże przy drogach i na cmentarzach z napisem – zginął tragicznie. W skali kraju takiego jak Polska koszty związane z wypadkami na polskich drogach to:

• wypadki i kolizje drogowe Polska traci rocznie nawet 55,6 mld złotych (stanowi to około 2,7% PKB)

Powoli zbliżamy się do punktu krytycznego, pomysły na poprawę bezpieczeństwa na polskich drogach zatoczyły koło, efekty są takie, że poprawy nie ma, a ustawienie zasieków na drodze też nie pomoże, bo Polak potrafi.

Czy wykorzystaliśmy wszystkie możliwości, wydaje się, że zdecydowanie nie? Choć będzie to proces długoletni, należy położyć nacisk na edukację od najmłodszych lat. Wychowanie komunikacyjne w szkołach jako przedmiot obowiązkowy tak jak dawniej pływanie i religia. Wpisanie do ustawy o nauczaniu lekcji wychowania komunikacyjnego w szkołach podstawowych z programem uwzględniającym zagadnienia niezbędne do poznania ogólnych zasad oraz wdrożenia szacunku do prawa.

Prowadzenie praktycznych zajęć w przyszkolnych – lokalnych miasteczkach ruchu drogowego zakończonych możliwością uzyskania karty rowerowej, która stałaby się legitymacją 10-latka i jego pierwszym prawem jazdy.

Dalsza systematyczna po 10 roku życia obowiązkowa edukacja w ramach na przykład wychowania obywatelskiego w zakresie poznawania, szanowania i oczywiście konieczności stosowania na co dzień przepisów ruchu drogowego ze szczególnym naciskiem na psychologię w przestrzeni komunikacyjnej, prowadzona przez przeszkoloną odpowiednią kadrę nauczycieli wychowania komunikacyjnego łącznie z kampanią medialną propagującą właściwe – bezpieczne postawy na drogach musi wzorem innych krajów wspólnoty europejskiej przynieść oczekiwane przez nas wszystkich rezultaty.

Opracowali: Dariusz Gil i Wojciech Szemetyłło

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności, Wszystkie wpisy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz